Over mij
Ik vind dat Creativiteit het leven kan verrijken. Dingen met mijn eigen handen maken is aards en verrast me iedere keer. Het geeft ruimte aan de fantasie en de verbeelding. Daarmee wordt het leven ingekleurd. Ik maak tulpenvazen als boomstammen. Dat noem ik mijn ‘trunkserie’. De ene oud en in verval (geïnspireerd op rottende stammen in het bos), bij de andere zwellen de stammen heel lijfelijk en voluptueus op. Bij een van de stammen werd die lijfelijkheid zelfs zo schandalig dat ik deze ‘trunk’ maar achter gordijntjes heb geplaatst. Die 'trunks' kregen benen en gingen dansen. Voor míj was het toen een logische volgende stap om vazen hoog op de benen te maken. Kleurige bloemenpotten die bijna gracieus kunnen lopen. Ik wilde ook een grote tulpenvaas maken. Een robuuste bloementoren met veel tuiten in de mythische jade groene kleur, het Celadon, dat veel Aziatisch keramiek zo mooi maakt. Die grote vazen heb ik ook uitgewerkt naar klaterende en druipende fonteinen omdat die voor mij de bron van het leven symboliseren.
Ik heb ook meer verhalende dekselpotten gemaakt. Een aantal met een Shunga reliëf als een ode aan de erotiek. Verhalend zijn ook de urnen die op de deksel een bootje dragen dat de tocht over de Styx naar de onderwereld maakt.
De gegoten grillige tulpenbomen zijn weer organisch van vorm. In de afgeknotte stammen kunnen de bloemen een plaats vinden.
Meer recent zijn uit stammen, takken en glanzende bladeren kandelaars gevormd, zowel opgebouwd uit platen als gegoten.
In de herfst van 2025 is de serie "Gevallen Engelen" ontstaan. Engelen die passen bij de aaneenschakeling van catastrofes die de wereld nu is (W. Benjamin). Er is een Engel die terugschrikt van wat ze in de wereld aantreft. Ze kan niets meer herstellen of beschermen. En er zijn Engelen die in zonde zijn vervallen en als demonen uit de hemel worden verstoten. Door trots, ijdelheid, lust, jaloezie en wraak vergeten zij liefde en barmhartigheid en vallen in de duisternis.
Ik ben schatplichtig aan de pottenbakkers waartussen ik ben opgegroeid in Oosterbeek, Jaap Dommisse, Jan van Stolk en mijn moeder An Werner. Na mijn pensionering in 2024, grijp ik terug op die creatieve vorming.
